Þögnin eftir hvellinn þrykkir skuggum á glugga, órjúfanlegum andstjörnum í
bjarma sem dregur hvelfdan óm atburðarrásanna til móts við innri rannsókn á
sjálfri sviðsmyndinni. Borgarkliður, skarkali, dekkjadynur, afkimar, skot, taumlaus
sláttur, niðandi roði líkamans […] Hér felst saknæmið í ógn sem þykist raungerast
& kasta rýrð á griðastaðinn með höggum & svertun, ágengum safaríkum og
þrívíðum stimplum sem reynast hnit raunverunnar í formi andardrátts & röðum
tóna sem fylgja & elta tilfinningar, stjórnast af óreglulegum töfum og millibilum
[…] Í seilingu eftir lausn efnis & anda hverfist sólin í skynbrögðum, hugljómunum
& lýsir inn á við himin & jörð í auga föðurmóður, áleitinni þekkingu, útréttum
ýmist eða þráðbeinum skuggum úr sporbaugnum / gjafirnar varpast, ramma &
rýma við blinda snertingu, skin, frjósemi & bruna […] Þessi fálmandi ódauðleiki /
leitandi löngun / grunur / ljóstillífun / nauðsyn / tveir pólar strengdir saman [...] í
undirliggjandi klið, á milli flöktandi litar sem sáldrast, dregur upp & markar
afgerandi endurkast um fælinguna. Teygð augnablik strekkjast í löngum
ljósmyndum, gapandi afhjúpandi ljósopum / munnurinn er brennandi brunnur,
logandi filma, stara í seigfljótandi ummyndunum. Yfirvofandi merking sveipast inn
eftir dal & líður óttaslegin um næfurþunnt skæni inní gagnsæja brjóstkirkju hvar
hjartað glymur í hvelfingum & pumpar taktfastri, dempaðri andhverfu & veldur
helgum svima […] svima […] svima […] sálnaflakkari í sælu-urmul & hægri
birtingu / muldrandi hljóðhvörfum / árekstri krumpaðrar birtu & verpist, varpast
og þéttist með beinlími við endavegg. Afturelding & niður blóðsins í farvegi lýsir
upp sveigð undirgöngin. Myrkvunin, dimman, sortinn leggst, brýst saman.
Fögnuðurinn högg & blæðingin.

Ófeigur Sigurðsson